محترم محمد ولی
از دیدگاه علم سیاست !
تلاش و سعی چه به شکل مسلحانه باشد یا غیر مسلحانه برای رسیدن به هدف بدون داشتن استراتژی معین و روشن ، تشکیلات، ابزار نبرد و قوت پیکار را نمیتوان در جمع مبارزه سیاسی شمار کرد ، حاصل چنین تحرکات شخصی یا گروهی در ورای موازین سیاسی و اجتماعی برای دسترسی به هوسهای زود رس و اعلان ناشده سیر میکند ، چنین کنشگرانی که زیر نام سیاست وارد میدان میشوند از با صلابت ترین نیرو که مردم است دور می مانند ، شکست میخورند و عقب می نشینند .
در روز های اخیر فضای مطبوعات مجازی و برخی رسانه های مبلغ شورش و قیام مصروف تبلیغ عمل جنگی چند کسی اند که با تحریکات بیرونی مراجع معلوم الحال برای نمایش بزرگ نمایی و خبر سازی مطبوعاتی به حرکت در آورده شده اند .
قابل قبول برخی ها باشد یا نباشد جامعه در برابر اقدامات قدرت حاکم عکس العمل دو گونه یکی حمایتی و دیگری نا رضایتی تبارز میدهد و این یک امر طبیعی غیر قابل اداره میباشد . در افغانستان که همه چیز در عمل و نظر در مدار افراطیت ، خود بزرگ منشی و غلو در تبارز شخصی می چرخد جبهه سازی که شاید قسمتی از ان خیالی باشد نیز در دائره مذاق های هوس خیز شهرت طلبی و محرکات ملموس یا نا ملموس بیرونی گیر افتاده است .
چرا در باره حضور حقیقی ، درستی گفتار و پیامد عملی این صداهای پخش شده از امواج رسانه ها تحلیلگران واقع بین و اینده نگر بصورت صریح ابراز نظر نکرده با تردد و شک منطقی غیر جانبدارانه بحث میکنند ؟ بنابر نبود فاکتهای مصدق خلاف میل راه اندازان این مباحث صحبتهای کوتاه صورت گرفته شرح و بسط مفصل داده نمیشود؟
1-- به علتی که مدعیان این حرکات مهره های آزمون شده بیست ساله اند .
2-- در تبلیغات رساانه ای در نظر گ فته نمیشود که تعدد به اصطلاح جبهه ها موید تعدد راهبرد ها و راهکار ها بوده تحلیلگران بدون در دست داشتن نشرات رسمی راهبردی و راهکاری نمی توانند بخش یا بخشهای مطروحه را به بحث بگیرند .
3--حاصل جمع این دو عامل را میتوان در نبود همگرایی استراتژی جنگ و سیاست دید . اگر استراتژی جنگ رسیدن به قدرت است راهبرد بعدی که سیاست اغاز میگردد چه میباشد؟
درین زمینه نه برنامه موقت که بسیج کننده جانبداران پیگار برای کوتاه مدت باشد ارائه شده است و نه پروگرام دور نمایی که پس از رسیدن به قدرت چه باید شود و چه باید اجرا گردد ؟
یکی از علائم و دلایل نفاق بعدی احتمال پیش کشیدن خطوط مرامی به تعداد جبهات جنگ میباشد که تفاوت نظرها روی استراتژی واحد باعث زد و خوردهای بعدی میگردد .
در راه اندازی این تبلیغات جنگی کدام چهره موثر شناخته شده با سوابق روشن نظامی -- سباسی دولت مخلوع دیده نمیشود( رهبر ندارند )
تعلق و پیوند محرکات جنگی ادعا شده با سیاستگران که آنها هم چهره شده های تبلیغاتی بیرونی اند نه شرکت کنندگان پیکار عملی در داخل کشور مشکوک و.مبهم است .یکی ازین نظامی ها در شبکه تلویزیونی حمایتگر شان گفت ما نظامی ها در گذشته فریب رهبران سیاسی را خورده ایم ، دیگر عقب انها نمی رویم مستقل عمل میکنیم. این جاست که دو فاکت دیگر یکی اختلافات میان کنشگران جنگ نمایشی با سیاستگران نشسته در غرب برملا میگردد و دیگری نبود استراتژی سیاسی در وجود طرح یک برنامه قابل قبول خود و پیروان شان و حتی مردم .
ازین گفته بر می آید که نظامی های مدعی نبرد و پیکار می خواهند از نمونه اخیر پاکستان که حکومت ملکی را نظامی ها با رهبری عاصم منیر رهبری میکند الگو برداری میکنند و خودرا رادر میدان داخل نا شده برندگان اینده حساب می نمایند .
نتیجه !
پنجاه سال جنگ با تعدد هفتگانه ها و نه گانه عمل بی ثمر ، باخت تاریخی با نفوذ استخباراتی بیگانه باعث بربادی وطن شد که تکرار ان شاید مقدور نباشد .
همچنان حدث بی جا نخواهد باشد کهاین ها به فکر جنگهای گذشته که از مسیر پاکستان راه افتاده بود باشند و چشم طمع به دالر های آمریکایی و بردن جوانان به پایگاه ها و کمپ های پرورش جنگی در پاکستان دوخته باشند تا برای به سر رسی هوسهای ناپخته و از کار افتاده در بدل قربانی جوانان چند روزی مواد بحث مطبوعات باشند یا در بازی قدرت سهمی بگیرند .
بر بنیاد حقایق مربوط به رعایت زمان و مکان چنین تحرکات با حفط اثرات موقت به جایی نمیرسد اما مردم دچار اضطراب و تحمل خسارات میگردد .
از لحاظ زمانی در روشنی وضعیت جهانی و منطقوی امکانات گسترش چنین تحرکات تا رسیدن به ثمر وجود ندارد و شرایط مکانی با کنترول سراسری ساحه افغانستان در تحت حاکمیت دولتی و محدود بودن مسیر ورود و برگشت از مناطق کوهبند شمالشرقی کشور مشکلات عملی وجود دارد .
جای راکه پاکستان برای فرستادن چند جنگجو انتخاب کرده برای خود پاکستان ، چین ، تاجکستان و افغانستان اهمیت استراتژیک دارد . چین و تاجکستان و افغانستان برداشت نا امن سازی این ساحه را نداشته در حفظ امنیت ان دقیق میباشند .